|
|
Specials
|
|||
|
|
English ObjectiefBij speciale objecten gaat onze aandacht naar speciale betekenissen. Soms kunnen symbolen niet echt goed weergegeven worden door woorden, of zijn de woorden te overweldigend om uitgesproken te worden. Bij een overlijden bijvoorbeeld : memento. Misschien ook is men op zoek naar iets dat niet te vinden is, maar waar toch een heel duidelijk verlangen naar bestaat. Bij een ziekte die niet te genezen is bijvoorbeeld : helende stenen. Soms ook wil men de loop van de geschiedenis een draai geven, of een magische verzekering afsluiten, of gewoon inzicht krijgen in de toekomst. Misschien zitten we dan wel bij de horoscoop. Het object zelf kan ook zo heel speciaal zijn, dat het er als het ware uitspringt. Octaëders van Spinel of Diamant bijvoorbeeld SubjectiefEen juweelobjecten overzicht met specials is te vinden op pagina 'special jewelry', in het Engels. Elders in deze site besteden we heel wat aandacht aan speciale symbolen en symboliek in het algemeen. Heel algemeen kan een symbool gezien worden als een associatie in tijd en ruimte van een aantal bijeen horende objecten (dingen, mensen, gebeurtenissen...) die daarbij een affectieve respons in een persoon of een groep hebben veroorzaakt (AHA, bijvoorbeeld, of iets traumatiserend, of intens emotioneel, of gewoon iets dat heel veel voorkomt...). Het symbool kan dan voorgesteld of opgeroepen worden door één of een paar van de oorspronkelijke objecten te presenteren aan één of een paar van de oorspronkelijke deelnemers aan de installerende ervaring : de herinnering en/of de respons wordt opgehaald en of opgeroepen door het deelsymbool, in de geest van de betrokken mens(en). Het oorspronkelijke symbool wordt geïncorporeerd, wordt tot een mentaal symbool : een groep neuronen die geactiveerd worden bij genoeg activiteit bij een deel van de groep — vooropgesteld dat de verbindingen (associaties) aangemaakt zijn geworden in het verleden, én sterk genoeg zijn. Het vreemde aan het verhaal is, dat associaties aan alle kanten schijnen te werken. Oorzaak en gevolg worden er adequaat mee gekoppeld tot een functioneel en bruikbaar instrument voor de toekomst. Als je eens door de wind bent omvergeblazen, is het denkbaar dat de associatie wind en pijn je de volgende keer doet besluiten om eventjes te schuilen als het nog een keer stormt. Echter, als twee of meer dingen ongeveer in de juiste volgorde optreden, zonder oorzakelijk verband, wordt de associatie evenzogoed gemaakt en geïncorporeerd, aanleiding gevend tot een mentaal symbool. Als de sterren in een bepaalde configuratie staan, én je vrouw bevalt van een zoon (die je zo graag zou hebben gehad) in plaats van een dochter (waar je er al zeven van hebt), dan zou het kunnen — als de sterrenwichelaar je daarop wijst, dat je voortaan 'gelooft' dat het verschijnen van het sterrenbeeld zoons tot gevolg heeft, en dat je dat idee nog kunt verkopen ook.
Vooral het irrationele schijnt vatbaar te zijn voor het tot stand komen van 'speciale' of goddelijk-spirituele objecten.
Een van die onbegrijpelijke dingen is het definitieve verlies van bewustzijn, of, de dood. Je kunt het natuurlijk ontkennen, zelfs 'bewijzen' dat er leven is na de dood — onrechtstreeks met haken en ogen, maar niet bewijzen zonder meer. Ik kan met mijn overleden vader geen gesprek aanknopen (enkel binnen in mijn eigen gedachten, en dat is mits wat verschuiving van symbolen niet eens zo moeilijk). Iets van iemand anders bewaren op een veilige en geheime plaats is een veel voorkomend gebruik. Denk maar aan juwelen in de vorm van een doosje, om een foto of een plukje haar van een geliefde in te bewaren, en natuurlijk met een moeilijk te ontdekken sluiting, en ook zo gemaakt dat het er bijna niet aan te zien is dat het een doosje is. Iets van een overledene bewaren komt overal alle dagen voor. Denk maar aan foto's, voorwerpen die gedragen werden (juwelen vooral, die al dan niet omgevormd — getransformeerd — werden), en meer intiem, stukjes van de persoon zelf, in de vorm van niet vergankelijk materiaal of as. Het kan op bewust niveau helemaal enkel en alleen om de herinnering gaan, een profaan affaire zeg maar. Analytisch gezien is er echter weinig verschil met regelrechte voorouderverering, waarbij aan de geest van de overledene een of andere macht (leven) wordt toegekend. Niet eens moeilijk, want in de geest van de achterblijvers is de plaats symbolisch nog altijd ferm ingenomen door de persoon die fysiek verdwenen is : je kunt een geheugenspoor annex reactiepatroon niet zo maar vernietigen of uitwissen (iets wat veel mensen vanzelfsprekend schijnen te vinden bij het starten van een psychotherapie...). Het symbolencomplex blijft onverminderd voortleven, tot het geleidelijk aan (traag, traag) bijgestuurd wordt door de nieuwe werkelijkheid. Het memento juweel (met een beetje as, bijvoorbeeld) kan dan dienen als symbool voor wat eens was, en/of als bewijs voor het niet meer bestaan in de realiteit van wat eens was, en dus als hulp om de overschakeling te maken naar de aangepaste toestand — als ware het een transitie object : een popje of stukje stof dat de moeder moet vervangen bij het slapengaan van een iets oudere peuter.
Daarmee zitten we natuurlijk midden in de filosofische sfeer. We nemen een transitie object om het verlies te verwerken/compenseren, maar tegelijkertijd en onbewust of onuitgesproken blijven we ook hangen in het subjectief realistisch gevoel dat 'het' er nog is, terwijl we ook weten dat het weg is, als we het objectief bij naam noemen. Alles loopt netjes door elkaar, zoals het altijd gebeurt bij psychoanalyse. Alle aspecten van het menselijk mysterie komen aan bod bij het dragen, koesteren en bovendien laten maken op bestelling van een dergelijk juweel. Je moet er dan over spreken (nominalistisch) dat je iets van de realiteit wilt houden dat je eigenlijk kwijt bent (realistisch). Tegelijkertijd wordt iets persoonlijks, de mentale voorstelling met gevoel, subjectief, in de fysieke wereld vorm gegeven, objectief, en krijgt intersubjectief een betekenis bij de bestelling én bij het tonen ervan (wanneer het gedragen wordt). Het mysterieus ongrijpbaar aspect wordt benadrukt door de onbestemde vormgeving : "Wat is dat daar eigenlijk?"... wat dan weer de mogelijkheid creëert om van het subjectieve over te stappen op het naïef intersubjectieve plateau, en om eventueel (als het zo uitkomt) op het kritisch objectieve gebied uit te komen, sprekend over wat we aanvoelen als ongrijpbaar. Op het domein van 'helende stenen' hadden we het elders (Healing) over onder andere Apatiet :
en dat zou goed zijn voor het stimuleren van mensen die van de aarde houden om nog meer van de aarde te houden, en het opent ook het derde oog... Dat van het derde oog hebben we nog niet bestudeerd, en begrijpen we ook de betekenis niet van. Eigenlijk willen we het niet begrijpen ook, omdat de aanwezigheid van een kristal, zonder dat iemand het opeet of zoiets, waarschijnlijk niets zal veranderen aan die persoon — zonder rekening te houden met het Placebo effect. Als we er wel rekening mee houden, kunnen we de betekenis aanpassen aan het moment van inspiratie, en moeten we niets speciaals bestuderen. Parels zouden goed zijn tegen maagzuur, als ge ze gemalen opeet. Dat is dan wel degelijk juist, omdat Calciumcarbonaat het zuur omzet niet zure dingen, én omdat parels uit Calciumcarbonaat bestaan. Vandaar. Als iemand vraagt (en dat is in de praktijk al gebeurd) of wij geloven in de helende kracht van edelstenen, dan is het antwoord : ja en nee. Ja, als het iets te maken heeft met de symbolische waarde ervan, al dan niet versterkt door de ander, nee als het gaat om de genezende kracht die zou uitgaan van de steen zelf, iets dan zou kunnen vergeleken worden met magnetisme dat bijvoorbeeld ijzer aantrekt. Als ik een ring aandoe met een Amethist erin, zal mij dat op zich niet behoeden tegen dronkenschap. Als ik dezelfde ring aandoe met de intentie niet meer te drinken (en zat te worden), en de steen herinnert mij eraan dat ik beloofd heb aan mijn partner niet meer te zondigen, én de sjamaan heeft mij verzekerd dat het zal helpen als ik de ring draag, wel, dan zal het helpen ook.
Aboriginal sjamanen schijnen kwartskristallen ín hun lichaam te plaatsen om bovennatuurlijke kracht te bekomen, of om in contact te treden met voorouders, of om inzichten te verwerven die op geen enkele andere manier kunnen bekomen worden... misschien te vergelijken met moderne piercings. Naar onze mening zal het behalve ontstekingen en andere ongemakken niets speciaals opleveren op zich, net zomin als het bewaren van een gedroogde konijnenpoot in je broekzak om wat voor reden dan ook. Daarmee wil niet gezegd zijn dat taboe, magie, mythen en dergelijke meer geen enkele betekenis hebben buiten het neurotisch circuit (zoals Kroeber in 1920 beweerde). Zonder taboe, magie, mythen en zo van die dingen zou het platvloerse bestaan er bijzonder vlak en kaal uitzien, omdat die blijkbaar geworteld zijn in de gevoelssfeer, die heel vaak op een heel rare manier tot uiting komt — en als dat dan met magische taboes of dergelijke moet gebeuren, dan is dat voor ons best in orde. Het is soms absoluut noodzakelijk om in de naïeve en onbewuste sferen van onze geest te duiken om er achteraf te kunnen over spreken (gebruiken van pointers naar symbolen naar niet nader te omschrijven gevoelens, of, gebruik maken van metaforen bijvoorbeeld). De overstap van magie, in bovenstaande betekenis, naar magie die kan toveren, maken wij niet. Horoscoop en sterrenwichelarij... leveren mooie plaatjes op, en ook hele aantrekkelijke juwelen.
Het beeldje werd bij ons binnengebracht, en is onder andere te zien op Ref. 4. Er werd ons gevraagd de tekening over te brengen op een ring (transformatie). Over transformaties hebben we al iets geschreven, en over de sterren ook, op een heel andere plaats (alhoewel daar dan ook iets staat over de transformatie). Naar de sterren kijken moet je doen in het donker, alleen, als je heel jong bent. Het is een overweldigend zicht, alsof je voorover in het heelal zult vallen. En dat heeft even weinig met astrologie te maken als met astronomie. Ik (de verwonderde kleine) denk dat kijken naar het gesternte hetzelfde is als kijken door een microscoop. Waaw! Enfin, in het begin dan toch. Wat er in (echte, natuurlijke) stenen te zien is, is bijzonder fascinerend, en zegt veel over de oorsprong van het kristal — en van het heelal. Alhoewel ik er niets van begrijp. Enfin, toch niet dat ik weet. Als ik zie wat men vroeger dacht over 'de wereld', en wat er nu nog van die theorieën overblijft, en als ik zie hoe weinig veraf we met zijn allen nu nog staan van ons primitief aapachtig bestaan..., dan zal er van ónze theorieën over het heelal (en van álles, met snaren en al) waarschijnlijk ook niet veel overschieten. Dus, we weten er fijntjes niets van. Dus, we stellen ons open voor het mysterie, en proberen daar niet met astrologische toestanden iets aan te veranderen, zeker niet aan onze kennis van de toekomst. De magische verzekeringen die verkocht worden op het astrologisch front, zijn eigenlijk het tegendeel van wat aangeboden wordt in psychoanalyse. Analyse stelt de geest open voor het onbekende en het onzekere, voor de aanvaarding van het mysterie in al zijn/haar schakeringen. Dan blijft er op deze bladzijde enkel nog iets te vertellen over octaëders, zoals die bij Spinel en Diamant voorkomen (er zijn er ook nog andere).
Vroeger werden diamanten zoals ze zijn in juwelen geplaatst. Het is een oud gebruik, vooral omdat deze natuurlijke vorm van het kristal mooi is van zichzelf, én omdat men vroeger niets had om diamant te slijpen. Eigenlijk trekt zo'n octaëder goed op twee op elkaar geplakte piramides.
Een piramide weerspiegeld in een wateroppervlak is ook goed. Misschien komt het idee van de piramide wel van de vorm van een kristal?
|
|||
|
A. Syberg, Belgium
Copyright © 2005 A. Syberg
|
