|
|
Frustratie
|
|
|
English
Objectief: Droom
|
|
|
Subjectief: Vrije AssociatieIn tegenstelling tot de boot-droom, eind 2005, begint het jaar een paar dagen later met niets dan gehakt stro, waarvan ik niet eens weet of de volgorde goed is. Het is als bladeren door de krant, een beetje in overal en nergens. Ik heb de titel 'frustratie' genoemd, omdat ik gewoon opstond met dat gevoel in mijn maag..., en omdat alle fragmenten frustrerend verlopen. Eerst zoek ik in mijn archief van boekenwinkels en dagbladkiosken naar een publicatie die mijn vorige samenstellende ik blijkbaar graag zou gewild hebben, maar vind niet eens een winkel die open is, in een wirwar van straten en straatjes. Het trekt een beetje op de situatie als zou de meester op school opdracht hebben gegeven om een opstel te schrijven over 'iets', en dat je vergeten bent waarover het juist ging, en/of dat je daar absoluut geen inspiratie noch documentatie over vind. De metafoor van dwalen door een verlaten donkere stad, of wijk, wordt dus vanzelf van binnenuit gebruikt. Wij (ik) gaan op zoek, dwalend, niet eens meer wetend waar de informatie die we schijnen te zoeken zou opgeslagen zijn... geen aanknopingspunten (associaties). Er is trouwens ook geen volk te bespeuren: alle andere huizen en winkels zijn toe.
Op het Paleis kwam ik onlangs nog het Parochieblad tegen... Een donker silhouet van een stad stond vroeger in de hoofding van het Parochieblad, en ik heb het eens overgetekend ook toen ik nog heel klein was; alleen de huizen op de achtergrond in absoluut zwart-wit, niet de titel. Vroeger heb ik nog gehoord dat dromen altijd in zwart-wit gebeurde, en dat er niet in gesproken werd. De twee zijn dus absoluut fout. Vroeger heb ik geleerd dat er goede mensen zijn en slechte, en dat de goede enkel een beetje kunnen zondigen (maar dat kan geen kwaad). Je hebt dus God, met zijn Engelen en de Goede Mensen, en daartegenover de Duivel (Lucifer: een stekje voor het licht) met zijn mede Gevallen Engelen, die je van de ladder naar de Hemel proberen te halen. Het Parochieblad stelde alles blijkbaar erg zwartwit, alhoewel dat nooit met zoveel woorden werd gezegd. Enkel getoond met een beeld. Je hebt zwart en wit. Zwarte huizen en een witte hemel, met de titel van het blad er in. Goed en Kwaad. Onder andere Mia Leijssen (als psychotherapeute) had het verleden week op Canvas over goed en kwaad. Kwam ze met haar (goede) linker hersenhelft af om de (kwade) rechter helft een beetje op sleeptouw te nemen, in een positieve spiraal. Dat is uiteraard juist, maar het was ook te interpreteren (met mijn referentiekader als uitgangspunt) als dat je je verstand moet gebruiken tegen iets onredelijks in, als het besturen van een paard op een pad dat het helemaal niet wil lopen... Als dat de taal het van de symbolen zou moeten halen, en al zeker van de gevoelens die er aan vasthangen in het kernbrein. De gedachtegang sluit aan bij dromen over het Paleis, waar het Afrikaans Paviljoen is afgebrand en de Prinsen moeten getemd worden, en de Boot er juist achter die de marge aangeeft tussen goed en kwaad. Om het beeld af te ronden, veegt het derde luik van de triptiek, de hel, nog eens het stof van de plank: de oorsprong van de grens, de lijn tussen zwart en wit, waar geen grijs tussenzit, komt weer goed uit. Frustratie is troef. |
 |
Een oude visschotel (ca 1400, uit een scheepswrak in de Zuid-Chinese zee). In de droom komt een schotel met vis en saus. Hiernaast staat een schotel met vis en glazuur... hebben we veel van gemaakt in de tijd van het pottenbakken. Het ding komt ook uit de zee, van op 63 meter diep, uit een gezonken schip van lang geleden, als zou het gaan om een oude vergeten herinnering in mijn onbewuste geheugenzee. De vis, opgerolde tong in oranje saus, maakt deel uit van het symbool dat deel uitmaakt van een van de vrouwtjes die dan ook weer samen 'ik' gaan vormen binnen enkele ogenblikken. Mijn persoonlijk contact met vrouwen in de echte wereld laat vrouwelijke sporen na op mijn identiteitskaart, en even later wordt duidelijk dat het om tante Bolly zal gaan en nonkel Nessie: gevoelens van frustratie omdat ze het lollig vonden mij te treiteren, te vernederen en bang te maken. Gisteren zag ik nog iets op TV dat is blijven hangen: "Het product dat je aflevert is niet zo belangrijk, maar wel de reclame die je errond maakt". Je moet jezelf verkopen, fier zijn op wat je bent en maakt, en daarmee naar buiten komen. Dat is absoluut zwart in mijn broederlijke opvoeding, en zwarter dan zwart in mijn onbewuste opvoeding, deze die ik tussen de regels heb gekregen van de interactie tussen mijzelf en de familie. Het gevoel, met Bolly als dienster, is dat hetgeen ik vertegenwoordig het bekijken en zeker het bespreken niet waard is, laat staan dat ik het van de daken zou gaan schreeuwen... Ik heb het product altijd al veel belangrijker gevonden dan de grote bek die ik er zou moeten over opzetten, en dat laat zijn sporen na die in zee. Een pagina uit de krant kan trouwens ook sporen achterlaten in het ijs op een bevroren meer (als ie daar inzit als insluitsel), en dan kun je die lezen boven de groenzwarte diepte onder je voeten. |
 |
Iets van een voetafdruk in het zand van het strand in Knokke. Een geheugenspoor in het zand geschreven, en als er een beetje water overheen klotst, is het weg, voorgoed verloren. Mijn kinderventjes kruipen er in als waren het eeuwige schuilplaatsen tegen regen en wind, om toch maar niet verzwolgen te worden door de woeste baren. Eigenlijk raar dat er daar nog altijd rondhangen; zo veel plaats verder landinwaarts, in knusse huisjes en zo. Er is nog steeds een 'arbeidersklasse' aanwezig die Het Volk leest, of het parochieblad, en graag door de rest van mijn ventjes en vrouwtjes zou vergeten zijn geworden. Het is bijzonder frustrerend ze daar tegen te komen in een chaotische reeks met frustrerende gevoelens. Waarschijnlijk moet ik er rekening mee houden als ik verder wil varen met mijn boot met levende huid. |
 |
Nonkel Nessie had een accordeon, die hij dan steevast te voorschijn haalde op feesten als ouderjaarsavond, gevierd in de familie, de gehele familie en niets dan de familie. Nessie kon ook zingen, best van al, maar hij had dan ook een uitstekende grote bek om zichzelf te verkopen. Ik kan natuurlijk zeggen dat ik het gisteren gezien heb op TV, maar het was gewoon oudejaarsavond, gisteravond, en echo's van het vroegere feestgedruis klinken bijzonder hard als het stil is om je heen. Mijn vader is lange tijd alleen geweest, ergens na zijn zestigste, en eigenlijk zag hij dat helemaal niet zitten, als we moeten afgaan op de hoeveelheid Valium die hij moest nemen om 'verder te doen'. Hij had heel het huis in orde gemaakt, en toonde het mij, samen met nog wat oude schoolrapporten die hij had gevonden in de kelder, die toen nog van hem was. Ik denk niet dat ik ze moest hebben, of misschien ook wel, het is allemaal weg... toendertijd was ik te druk bezig met bepaalde kronkels van zijn aanwezigheid uit mijn diepte te vissen, om veel oog te kunnen hebben voor zijn visie op de wereld, zijn medium, waar ik onzichtbaar voor mezelf deel van uitmaakte. Frustratie en verdriet alom, later, als het schip gezonken is. |
 |
Tante Bolly in haar slaapkleed. Of ik haar ooit gezien heb in haar slaapkleed, weet ik niet, maar in ieder geval was zij een stuk jonger dan mijn moeder, en woonde een tijdje heel dicht in de buurt -- toen ik nog heel klein was. Misschien was ik er wel een beetje verliefd op toen, wat ook rare gevoelens van warmte kan veroorzaken. Als ze dan met haar Nessie op de roodpluchen zetel zat met de mededeling dat ze het voortaan met die vent zou doen, kant het best zijn dat ik erg jaloers was nietwaar. Weer een bron van frustratie in verband met relaties, aanwezigheid, seks en betekenis. Bolly was ook altijd heel happig om mij op mijn gevoelens te pakken. |
  |
Heel duidelijk heb ik iets met balken en plafonds waar je kunt op lopen. Pee, die moest begraven worden aan het begin van de boot droom, zei dat het op een bouwwerf bijzonder raar deed, in het begin, om op de roosters te lopen, maar dat dit na verloop van tijd zodanig gewoon werd, dat het net was alsof je op een gewone vloer liep. In verschillende dromen komen ze voor, als wortels waartegen je met je hoofd kunt stoten, en waarboven een grote boom groeit. Het is steeds een verweving van steun, onderkomen, schuilplaats, en tegelijk het fundament waarop de maatschappij steunt. Er zijn erg dikke balken, waar bij manier van spreken een olifant kan op wandelen, en hele dunne krakkemiekige stengels die er alleen nog bijhangen omdat ze in de muur vastzitten, maar eigenlijk meer last veroorzaken dan steun verlenen. Het heeft iets te maken met een overkoepelend orgaan en met identiteit, en het is eveneens frustrerend daar nog geen duidelijk zicht op te hebben. |
|
|
|
|
A. Syberg, Belgium
Copyright © 2006 A. Syberg
|
