Droomreeksen John

[Up] [Lieve] [John]

English  

Objectief

   Wie braaf is krijgt lekkers. Volgt een reeks dromen, gedachten en associaties van dit braafje links bij Sinterklaas:

Subjectief

   En een braafje bij sinterklaas is het dus allesbehalve, al zouden ze dat wel heel graag gehad hebben.

Bij het begin van de reeks komen allerlei vroege herinneringen naar boven. Zie mij daar staan bij de Sint, met geboende bottientjes aan, sokjes tot onder mijn knieën, een kraaknet manteltje, en haartje geknipt. Niemand vermoedt welke rare gevoelens het ventje allemaal onder zijn lieve smoeltje verbergt, en welk weerzinwekkend verraad het lijkt om het schaap uit te hangen bij de Lieve Sint. "Zijt ge braaf geweest?".

"Nee, en ik ben niet waardig Uw Lichaam te ontvangen...", letterlijk en figuurlijk. De invloed op prille kinderfantasieën van suggesties over het lichaam van Christus is niet te onderschatten, zeker niet als het rechtstreeks gekoppeld wordt met gevoelens van schuld en boete. Kijk maar naar de handen van de Sint: in witte handschoentjes, enkel en alleen geschikt om erg propere objecten te hanteren, net als in de juwelenwinkel, waar de minste vingering vettige sporen nalaat.

Het is alsof ik met lichaamstaal (vingertaal) een en ander probeer duidelijk te maken aan de fotograaf... om eindelijk eens de zware schuldenlast van mijn schouders af te zien glijden. Niemand heeft het toen gezien; ik trouwens ook niet.

  Maart 2003.

• De zandloper herinner ik mij als eerste droombeeld. De zandkorrels staan voor een klein gaatje, en worden er rood van, en geraken niet meer vooruit. Rood licht, "Halt", roept de politieman. We blijven er een beetje bij stilstaan, en na verloop van tijd wordt het groen, en dan mogen we door. Alleen het feit van bij de rode oren stil te staan is voldoende om terug schot in de zaak te krijgen. Droomreeksen zijn als zandkorrels die telkens opnieuw door het nachtelijk gat vallen, en 's morgens groen aan de oppervlakte tevoorschijn komen.

  April 2003.

• Een tweede reeks dromen gaat vooral terug op jeugdherinneringen. De lagere school en het middelbaar zijn meestal gebruikt als tijdschaal, referentiepunt. Het was niet allemaal even proper. Het bezoek aan het vliegveld van Knokke, samen met broeder muziek, die een vriend was van de baas daar, is niet los te koppelen van gevoelens van vlug naar beneden dalen met een vliegtuig: kriebels in de onderbuik. Niets meer aan te doen.

  Mei 2003.

• Er komt materiaal van later in de tijd, puberteit, samen met nog meer van veel vroeger en later. Een eerste omschrijving van de symboolgalerij krijgt langzaam gestalte. Het gezicht hiernaast is dat van mijn moeder, die toen ongeveer de leeftijd had van mijn eigen kleinkind nu. Als kind hou je er nooit rekening mee, dat je eigen moeder of vader dezelfde ontwikkeling hebben doorgemaakt als jij (ik), en dat de herinnering daaraan nog levendig aanwezig blijft in hun hoofd tot ze dat voor de laatste keer neerleggen. Waarbij moet gezegd zijn dat dit laatste pure projectie is van mijn eigen dingen, wishful thinking, hoop..., en alzo absoluut onzeker.

  Juni 2003.

• De vierde maand op rij, telkens met een twaalftal dromen, opgeschreven en voorzien van vrije associatie. De vroege geschiedenis, die in de eerste maand helemaal en in volgorde terugkwam, is nu veel meer gedifferentieerd en gerelateerd aan gebeurtenissen in de omgeving. Er is een verlangen om een theorie te vormen.

  Juli 2003.

• Het gaat vooral over identiteit, het hebben van een ring of kenmerk of embleem als bewijs. Bewijs van goed gedrag en zeden, of, van voldoen aan alle voorwaarden om bij de club te mogen zijn. Eigenlijk verlang ik er naar om onvoorwaardelijk bij de groep te mogen zijn, omdat ik het ben... en dat schijnt veelvuldig verkeerd uit te pakken. 

  Maart 2004.

• Het jaar 2004 was bijzonder, omdat ik begonnen ben met rondzwerven doorheen de geschiedenis: walkabout en zo van die dingen. Het meeste materiaal is meteen in het Engels geschreven, om het zo internationaal mogelijk te krijgen...: veel vertaalwerk dus.

  Eind 2005.

• De reeksen worden anders in de loop der jaren. Natuurlijk heeft het te maken met mijn eigen evolutie, maar ook met hetgeen ik reeds doorgewerkt heb op papier (computer) en opgezocht heb over psychotherapie. Het is duidelijk dat het formuleren van min of meer bewust materiaal van grote invloed is op het formuleren van nog niet bewust geworden gegevens. Eenmaal ze uitgesproken zijn, is er geen weg meer terug.

• De metafoor van dwalen door een verlaten donkere stad, of wijk, wordt dus vanzelf van binnenuit gebruikt. Wij (ik) gaan op zoek, dwalend, niet eens meer wetend waar de informatie die we schijnen te zoeken zou opgeslagen zijn... geen aanknopingspunten (associaties). Er is trouwens ook geen volk te bespeuren: alle andere huizen en winkels zijn toe.

A. Syberg, Belgium
E-Mail Syberg : Home Page

Copyright © 2006 A. Syberg
Site Last  update 04.09.2009