Developement

[Up] [Deur] [Gemeenteraad] [Development] [Televisie] [Vectordroom] [Juul] [Edith] [Kippen] [Jenever] [Wenen] [Twee tandartsen] [Droom Brugge]

English  

 "Zone of Proximal Development",
 Lev Vygotsky, 1896 - 1934.

1. "Een tweede aspect van Vygotsky's theorie is het idee dat het potentieel voor cognitieve ontwikkeling afhangt van de "nabije zone van ontwikkeling" (zone of proximal development, ZPD): een niveau van ontwikkeling bereikt door kinderen die zich sociaal engageren. Volle ontwikkeling van de ZPD hangt af van volledige sociale interactie. De graad van bekwaamheid die kan ontwikkeld worden onder begeleiding van volwassenen of in samenwerking met kameraden, overtreft wat alleen kan bereikt worden." (Ref. 10)

2. "Een essentieel onderwerp in Vygotsky's theorie is het erkennen van het bestaan van wat hij de "zone of proximal development" heeft genoemd. De nabije zone van ontwikkeling is het verschil tussen de mogelijkheid van het kind om problemen op te lossen alleen, en om ze op te lossen met assistentie. Met andere woorden, het actuele ontwikkelingsniveau duidt alle functies en activiteiten die het kind kan uitvoeren op zijn/haar eigen, zonder de hulp van gelijk wie anders. De nabije zone van ontwikkeling daarentegen definieert alle functies en activiteiten die een kind of leerling kan bereiken met de hulp van iemand anders. De persoon in dit ondersteunend proces, zonder  intrusieve interventie, zou een volwassene kunnen zijn (ouder, leraar, zorgverlener, taalinstructeur), of een andere jongeling die de specifieke functie al onder de knie heeft." (Ref. 11)

 Vrije Associatie
 20-03-2003

 Zone of Proximal Development... Is de afstand tussen het actuele ontwikkelingsniveau (van het kind), bepaald door de aard van de moeilijkheden die onafhankelijk opgelost kunnen worden, en het potentiële ontwikkelingsniveau, bepaald door de aard van de moeilijkheden die overwonnen kunnen worden onder begeleiding van volwassenen, of in samenwerking met leeftijdsgenoten die reeds meer dingen aankunnen.

 Ik vind het een fris idee, alhoewel toch al redelijk belegen. Mensen worden nogal gemakkelijk beoordeeld naar wat ze momenteel kunnen, aankunnen. We worden vastgeprikt op een diploma, of een sociale status, en dat is het dan. Nooit word ik gevraagd wat ik nog in mijn mars heb, wat ik nog niet ontwikkeld heb, of wat ik nog zou willen ontwikkelen.

 Dat op zich is al frustrerend, maar wat als de voor de hand liggende zone van ontwikkeling weggegooid wordt? Ik heb het verschillende malen meegemaakt, en het smaakt heel raar.

In het vijfde studiejaar, (10 jaar), maak ik een tekening van een postkaart, heel nauwkeurig nagetekend en geschilderd, in opdracht van de leraar. Hij bekijkt het geval, geeft mij 10/10 en gooit het ding bij de rest, fronsend met zijn wenkbrauwen. Ik krijg het gevoel dat hij denkt: "Ik moet hem hier alle punten op geven, maar het kan evengoed gemaakt zijn door zijn grote zus..."

 In het tweede middelbaar, (14 jaar), volg ik met veel belangstelling de lessen biologie. Ik heb zelf een kleine microscoop, en probeer er foto's mee te maken. Na heel wat experimenteren, lukt het mij, en fier als een gieter kom ik er mee af bij de leraar 'natuurkunde-scheikunde-biologie'. Hij kijkt ernaar en zegt: "Om microscoop foto's te maken heb je een speciaal fototoestel nodig, dat op de microscoop wordt gezet - zoals jij zegt, dat je ze gemaakt hebt, kan het niet..."; weg met de foto's.

 De situatie doet mij denken aan de nabijgelegen zone van destructie.

 Droom
 20-03-2003

 In verband met de nabije destructie had ik volgende (vieze) droom.

1. Ik lig in bed, en naast mij ligt Marcel, een zwaargewicht advocaat van 120 kg. Ik heb om verschillende redenen reden om hem te haten, maar toch vraag ik: "Hoe voelt gij u eigenlijk"? Hij zegt te veel gegeten te hebben, staat recht en loopt naar de lavabo in de badkamer om over te geven. Ik vrees een erge smeerboel, maar toch is het maar een klein beetje.

2. Ik zit op de wc, met mijn broek aan, en moet schijten, lap. Ik word kwaad en wil mijn schoenen afdoen, maar ik heb geen sokken aan, en ze blijven aan mijn voeten plakken. Ik vreselijk kwaad. Ik loop naar een andere kamer, en daar ligt van alles op de grond van Lieve, die is daar aan het lezen en schrijven en werken, en luistert naar zachte muziek. Ik krijg mijn broek toch af, en nu gaat het komen, denk ik. Er zit stront tussen mijn broek en mijn onderbroek.

Vrije Associatie
20-03-2003

 Kwaad zijn op andere mensen is verboden, ook al ben ik er opgelegd geweest geworden van hier tot ginder. Nee, ik moet bovendien nog belangstelling hebben ook, en zo nodig kots opkuisen zonder morren. Het doet mij denken aan een gevecht in de regel toen ik een jaar of 11 was. Een van de (erg stoute) jongens uit de buurt had met een schop op een ander zijn kop geslagen (ook geen braafke), en het bloed gutste eruit. "Godverdomme", riep ik, en rende naar huis. Hijgend in de gang vertel ik alles aan mijn moeder. "En ge hebt dan nog gevloekt ook!", riep ze; lap, op mijn kop. Gij zult niet vloeken.

 Zuster Amata, 3e kleuterklas, zei, over mijn hoofd heen tegen mijn moeder, dat ik de braafste was van heel haar klas. Moesten het allemaal zulke zijn ... . Braaf zijn heeft natuurlijk ook zijn prijs.

 Als de zuster iets op bord had getekend, dat we moesten natekenen (na-tekenen!), dan deed ik dat altijd zo perfect mogelijk, en dat duurde natuurlijk veel langer dan bij de anderen, die zo braaf niet waren. En wie klaar was, mocht dan met de blokken spelen.

 Ik heb er nooit mogen mee spelen, en kreeg er dan nog halvelings van langs ook, omdat ik maar wat rapper moest zijn, voila. Ze trokken een beetje op deze die hiernaast afgebeeld zijn.

 In de tweede kleuterklas moest ik een roze schortje dragen, met knoopjes vanachter waar ik zelf niet aankon, en ik vond mij net een meisje. Een van de grote jongens in de klas droeg een grijze stofjas, en zo een had ik ook graag gehad. Mijn moeder vond dat allemaal niet nodig, en gemeen ook.

 In het eerste kleuterklasje moest ik meegaan met Magda, een meisje uit het lagere, omdat het te gevaarlijk was om alleen te voet naar school te gaan. Op een keer had ik geen goesting om naar school te gaan, en vlak voor de poort, een klein groen deurtje in de muur van de speelplaats, beet ik in haar arm, en liep terug. Maar ja, ze hebben me gevangen genomen en te kijk gezet op de koer. Ik zie mij daar nog altijd staan, met een kijvende non en een hele kring kijklustigen om mij heen. 't Was mooi weer, en de zon scheen.

 De dikke advocaat kotst een beetje in de lavabo..., en ik kan er niets bij bedenken. Ik zou zeggen, hij staat op ontploffen door teveel te vreten, maar dat is niet zo. Hij ontploft helemaal niet. Misschien heeft hij zelfs wel nog niet eens genoeg gehad. Als kind mocht ik nooit te veel eten, want dan zou ik overgeven, of ongemakkelijk zijn. Bijvoorbeeld, maar een klein stukje van een lat chocolade opeten. Als ik meer nam, zou mijn gat toeplakken. Chocomelk was ook heel slecht, voor of na het eten of zo, en dat lag heel zwaar op de maag. Later had ik ook niet zo'n goed functionerende lever, zeiden ze. En ik was dan ook heel dikwijls 'draaiachtig'. Ik krijg er nog de kriebels van als ik er aan terugdenk. Er mankeerde namelijk helemaal niets aan mijn maag of mijn lever, maar dat zouden ze blijkbaar wel graag gehad hebben.

 Van graag hebben gesproken. De advocaat in mijn droom, de slechterik dus, draagt mijn sympathie weg, omdat ik mijn klein slechterikje nog steeds een wam hart toedraag, mijn eigen stoute jongen om zo te zeggen, die de 'grote mensen' in het kot hebben gestoken. Het beest in mij? Of de mogelijkheid om gewoon te zijn, in plaats van doodbraaf.

 Het stuk droom met de stront is natuurlijk weer andere koek. Mijn vader vertelde dikwijls een lolleke over een vent die thuiskwam met stront in zijn broek, tussen zijn broek en zijn onderbroek. Hij moest uitleg geven aan zijn vrouw over de herkomst van de troep, want zij vond dat zulks onmogelijk van hemzelf kon zijn. Van wie was dat? ... Ik heb het nooit goed begrepen, maar wel meerdere keren gehoord. Mijn vader moest er telkens mee lachen.

 11 Jaar. Ik vraag aan mijn ma en een tante, of ik mee mag om boodschappen. Ze zouden naar een of andere winkel gaan om 'commissies', en ik was nieuwsgierig wat het zou worden. Mijn lieve tante zei: "Als we stront nodig hebben achter ons gat, dan schijten we op een plankje, en trekken we het aan een koordje achter ons aan". Voila. Op die manier was ik nog minder dan stront achter hun gat, en mocht ik thuisblijven.

 De woede die opkomt in mijn droom is die van toen ik iets niet goed kon maken met mijn meccano. Ik voelde mij vreselijk gefrustreerd, en gooide al briesend gelijk een leeuw de kraan op de grond. 't Was geen lavabokraan, maar een 'torenkraan' die ik gemaakt had in mijn eigen kamer; toen. Tussen mijn ca 13 tot 14 jaar, had ik ook een eigen kamer, maar voor niet lang. Het was de achterkamer boven in het huis in de Keuvelhoek.

 Ik droomde altijd van zo'n grote kraan, lijkend op die van de foto hierboven, maar ik had geen onderdelen genoeg en een motortje dat ik moest opwinden om het te laten draaien. Ik was er erg gefrustreerd over, en had ook eens een lap rond mijn oren gekregen van mijn vader, op bevel van mijn moeder, omdat ik er maar bleef over doorzeuren. Ik herinner mij ook, dat ik eens een zilveren stuk van 100 frank van mijn vader had gekregen om 'te sparen voor meccano onderdelen', en dat was níet op bevel van mijn moeder. Ze deed er wel heel verwonderd over, alsof er een wereldwonder was gebeurd, of dat pa had gewonnen met de pronostiek, of dat hij zijn geld beu was.

 De woede komt nu op, omdat ik mijn schoenen niet kan uitkrijgen. Ze zeiden vroeger altijd, dat ik zweetvoeten had, alsof ik de enige was op deze wereld die aan deze 'ziekte' leed. Mijn vader moet er ook last van gehad hebben, vroeger, maar hij was er vanaf geraakt door gazettenpapier in zijn schoenen te stoppen gedurende enkele weken of maanden. Mijn grootmoeder heeft mij geleerd om zindelijk te zijn, door mij boven een stuk gazettenpapier te houden tot ik het daarop deed - maar dat heb ik alleen van horen zeggen.

 Mijn grootmoeder, memée zoals ze noemde, hield van mij. Ze hield mij zelfs geduldig vast om mij belangrijke dingen bij te brengen. Mijn vader zag mij ook graag, maar die was bang voor mijn moeder, en die vond mij maar niets waard. Als pa mij iets gaf, dan had ze dat niet graag. Hij heeft mij zelfs eens uitgenodigd om op zijn schoot te gaan zitten (ca 10 jaar), en dan vroeg ze hem of hij mij iets beloofd had, of omgekeerd. Geen schoot zitten dus, met het etiket van iets vies, zoals homo of pedofiel er bovenop.

 Ik verlang ernaar om knus te lezen of te schrijven, met een muziekje, zoals bij memée of Lieve, en ik zit met zweetvoeten, en stront op een onmogelijke plaats, en ik ben kwaad.

Referenties

1. Postkaart:
    http://www.caerllion.net/archive/huxtables/village.htm

2. Huisje, kindertekening:
    (http://www.math.sc.edu/~griggs/Malia/msg.html)

3. Blokken en stokjes:
   http://www.dinf.ne.jp/doc/english/global/david/dwe002/
   dwe00251.htm

4. Schortje:
   http://www.anokhiusa.com/   (2002_q2_clothing/product_109.html)

5. Stofjas:
    http://members.aol.com/kingjason1/VINTAGE2.html

6. Gebit:
    http://www.shelties.nl/  (gezond/index.html)

7. Lavabo:
    http://www.wayarredamenti.net/root/index.asp

8. Meccano:
    http://www.tamuseum.org.nz/education.htm

9. Lev Vygotsky.
   http://w3.ualg.pt/~alopes/LEV%20VYGOTSKY.htm

10. Vygotsky:
    http://tip.psychology.org/vygotsky.html

11. Vygotsky:
    http://www.sk.com.br/sk-vygot.html

Iets

A. Syberg, Belgium
E-Mail Syberg : Home Page

Copyright © 2006 A. Syberg
Site Last  update 16.01.2007