Droomtijd 2

[Up] [Symboliek] [Droomtijd 1] [Droomtijd 2] [Zwerftocht] [Parallelle verhalen] [Uithongering] [Bewustzijn]

English  

 Vervolg van Droomtijd 1

"Er is sprake van een "walkabout" of trektocht, als Aborigines een spirituele reis ondernemen naar een belangrijke plaats om hun relatie met de "Droming" en het landschap te hernieuwen." (Ref. 5)

In Droomtijd-1, hadden we eerst persoonlijke dromen, dan een paar Aborigines bronnen en daarna kwam er iets over Droomanalyse, het wandelen door de zopas geschreven tekst, in omgekeerde richting, te beginnen bij het eind om uiteindelijk aan te komen bij het begin van de rit.

 We komen Ouroboros overal in de geschiedenis tegen, en ook op deze website. De ontmoeting van het begin met het einde. Eigenaardig genoeg werkt het systeem om een droom te recupereren het best door die beet te pakken bij zijn staart: helemaal het laatste stukje tussen het duistere dromen en de wakkere droomtijd. Dan wandel ik een stukje terug, naar net voor de finale van het verhaal, als in de mist van het verleden. Verschillende malen de poort op en neer doorwandelen om het vergetend bewustzijn uit de droom iets vaster te verankeren aan het halflange termijngeheugen van de dag, is de beste manier om de hele boom te pakken te krijgen. Dan komt het derde cluster aan bod, het op twee na laatste bedrijf uit het  toneelspel, als kwam het op de planken. Hoe verder in het verleden (naar het begin van de droom toe), hoe moeilijker het is het einde ervan (dat nog maar pas is afgelopen) in het geheugen te houden. Vele keren op en neer lopen is aangewezen. Zodoende is het mogelijk de hele droom te inventariseren en te onthouden -- van buiten te leren. Dit doorlopen is absoluut noodzakelijk om de droom later op de dag te kunnen opschrijven en te reconstrueren.

Hetzelfde geldt voor vorige pagina, waar ik enkele dromen opschreef, en dan verzeild raakte in een dromerige vrije associatie op ons Collectief Onbewuste (WWW) Web, of in een Collectie Beschikbare Publicaties. Daarna breide ik een vervolg aan de droomreeks, om te eindigen op de plek waar ik alles al gezien heb, de grens als het ware van het lopende vuur van mijn gedachten, de brandstof van mijn geest. Het oneindig durende nu van de Droomtijd bereikte de boden van O (Ouroboros), vond de staart van het verhaal, en wrikkelde het beest verder het bewustzijn binnen in een terugkerende beweging. Hier resulteert het rondtrekken, samen met de beelden en de tekst, in een steeds groeiende mogelijkheid om over het doorkruiste geestelijk landschap te schrijven en te spreken, waar ik al jaren van weet dat ik het weet, maar nog nooit geformuleerd heb gekregen. WWW, nu beschikbaar met zijn veelzijdige blik, helpt een aardig handje mee. De cirkel is gesloten.

Bij het begin van de tweede bladzijde, zijn we ongeveer halfweg in het verhaal. Het zou interessant zijn even te kijken aar de twee beesten die elkaar's staart beroeren met hun snuit, helemaal bovenaan, weggeblazen uit de didgeridoo. Het zijn twee salamanderachtige wezens in een ring (in plaatst van de gebruikelijke tekening waar de slang/draak in zijn eigen staart bijt), en er zit een vogel in het midden van het gat -- waar anders de leegte heerst.

Voor mijn part zijn de salamanders de voorstelling van dag en nacht, droomtijd en droom. In de tijdloze droomtijd tijd, waarin ik wakker ben, komen woorden en beelden in mijn geest alsof ik de intentie heb deze zelf te produceren, in de volgorde waarin ze uiteindelijk gevisualiseerd worden op deze pagina. De woorden zijn wat moeilijker, de zin formuleren duurt langer dan het behandelen van de beelden. Het schrijven van de hele pagina duurt verschillende dagen: van 10-04-2004 (Droom1) tot 21-04-2004 (Walkabout op volgende pagina) vandaag.

Het samenrapen van woorden, schijnbaar uit het niets, gaat zeer vlug, gelijk van een vogel bij het oppikken van zaadjes onder een boom. De vogel op de bovenstaande prent. Elke dag vallen er wat zaadjes van de boom, en levert elke dag een stukje tekst op. De zinnen zijn ook als stukjes van het lopend vuur in mijn geest, in een poging iets te schrijven over het huidige onderwerp: de gelijkenis tussen de sociale structuur bij de Aborigines en de organisatie in mijn hoofd. 

Natuurlijk moeten de zaadjes ook teruggroeien op de boom, en dat gebeurt gedurende de nacht. Parallel aan de tekst die ik schrijf (Droomtijd), van het begin tot nu, heb ik een reeks dromen opgeschreven, op volgende pagina: Walkabout, van de 14e tot de 21e april om juist te zijn. Het is de confrontatie van de hongerige vogel met de feedback van uit de nachtelijke bomen die het mogelijk maakt voor het beest om nog eens een en ander op te pikken. Het gaat de klok rond alsmaar door, zo rond als de O van Ouroboros.

In de loop van de dagen heeft er nog een trager fenomeen plaatsgevonden: het verschijnen van de grote contouren van het lopend vuur, de bron van inspiratie en energie voor het zich ontplooiende verhaal. Het is altijd een verrassing voor mijzelf wat ik zelf heb geschreven, omdat ik het nooit op voorhand weet. Het is als schrijven, publiceren en lezen tegelijk, op stap gaan in mijn persoonlijke omzwerving, met feedback vanuit mijn binnenste en van internet (hier).

In werkelijke tijd met iemand anders spreken, in directe interactie, is daarmee te vergelijken, maar toch ook helemaal anders. Maar, dat is een ander verhaal. Momenteel kijken we naar de relatie tussen de droomtijd en het landschap, op zoek naar belangrijke plaatsen geworteld in het verleden.

 Terugwandelen in een verse droom om er de inhoud van weer te vinden is een excellent systeem om dromen te sprokkelen, maar ik vergat een klein detail te vermelden. Het is goed om bij het ontwaken uit een droom te blijven liggen in de positie waarin je wakker bent geworden. Klinkt simpel, maar dat is het helemaal niet. Ik draai mij gewoonlijk op mijn andere zijde bij het ontwaken, of gedurende het ontwaken, waarna het pas tot mij doordringt dat ik gedroomd heb. Het is als opbotsen tegen de weerstand om de droom te herinneren, dat vlug van positie veranderen, de afkeer van de dag voor wat er daarnet is voorgevallen... Juist als de Australische landeigenaars, die er een hekel aan hebben dat hun arbeiders op Walkabout gaan. Weerstand is ook een analytisch concept, maar dat is ook weer een ander verhaal, net zoals ik vergat het 'veranderen van zijde' detail te vertellen.

Een individu kan ook zijn/haar eigen Walkabout organiseren.
Wanneer een persoon vertrekt op Walkabout, is dat verschillende voor verschillende mensen. Het kan een trip zijn naar de plaats van hun geboorte; of het kan een wandeling zijn naar de plaats waar ze zich verbonden voelen met het land, of waar het land hen als het ware opneemt, een plaats van heilige betrokkenheid." (Ref. 5)

De landstreek West Arrente, waarop drie droompaden zijn afgebeeld. (Ref. 8)

Herbert Basedow noteerde in 1925 dat: (Ref. 9)

Het is gebruikelijk bij de stammen van Australië, dat individuen een gesprek voeren al zingend. Wanneer de spreker het onderwerp zo onopvallend mogelijk wil naar voor brengen, of wanneer die er wil voor zorgen dat er geen derde partij meeluistert, verbergt die zijn/haar woorden in een song. Hetzelfde wordt gedaan als een derde partij wordt bekritiseerd. (Ref. 9)

 Zie ze daar staan, de ventjes(m/v) van in mijn hoofd, de vertegenwoordigers van elk departement, wachters van de clusters symbolen gerelateerd aan de originele eerstelingen geïnstalleerd in mijn brein, eigenaars van een steen die het oorspronkelijke lied zingt van toen de AHA-ervaring werd ingeschreven. Misschien moet ik die ventjes(m/v) vanaf nu maar best origines noemen. Het woord staat voor de prachtige metafoor die de menselijke geest en geschiedenis met elkaar verbindt: een collectie origine totems (groepen of individuen) ontmoeten gegraveerde churinga herinneringen op hun zwerftocht doorheen de songlijnen, als we het creatieve proces van het leven ondergaan.

De metafoor is geldig voor de individuele geest, maar even zo goed voor een groep interagerende mensen. Het brein is het centrum van gecoördineerde intentionaliteit in een bepaalde categorie of totem. De totems, verankerd als ze zijn in land van de Aborigines, kunnen ferm in vraag worden gesteld in de steeds sneller wordende schommelingen van onze moderne tijd.

Laten we nog enkele parallelle verhalen opdiepen, om de twee parallelle pagina's te illustreren (Droomtijd en Zwerftocht, wakend schrijven en slapend dromen).

 Eerst lezen we de bijbel: de overspelpassage.

... "De Wet van Mozus gebiedt zulke vrouw te stenigen, wat zegt ge daar van?"

In plaats van te antwoorden schreef Jezus in het zand, en niemand die weet wat het mag geweest zijn. Als ze verder aandrongen op een antwoord, gaf Jezus hun de woorden: "Hij die zonder zonden is, werpe de eerste steen". En dan schreef Hij verder in het zand.

 Met een beetje verbeelding teken ik iets in het zand terwijl ik aan het vertellen ben. Jezus, heb ik gehoord, was een soort gnosticus, misschien wel een psychoanalyticus avant la lettre, met een heleboel klanten met alle DSM-IV disorders van Jericho, die op bij Hem op consultatie kwamen. Moest ik het probleem binnenkrijgen, dan zou ik, moest ik van Jezus zijn, eerst en vooral proberen mij te identificeren met de persoon die het eerste spreekt. Hij heeft iets te maken met de Wet, en is de beledigde partij, kwaad op de vrouw die zo'n openlijk zwart gat in haar organisatie heeft geslagen (de concentrische lijnen links). De beledigde man heeft ook een zwart gat, maar nog niemand heeft het gezien tot nog toe. De analist denkt: "Waar het hart van vol is, loopt de mond van over", dus, de man projecteert misschien (de horizontale strepen tussen de twee personen) zijn eigen zwartheid in de ziel van de vrouw, om er van af te geraken.

De stenen van de wet liggen daar gereed om al de slechtheid uit de wereld te bannen. De drie kleine cirkeltjes bovenaan in het beeld zullen door de man op het hoofd van de vrouw gegooid worden. Maar, nu zegt de vrouw, woordloos, dat ze zo arm is en veel hongerige kindjes heeft, en dat haar vent zich alle dagen lazarus drinkt, en dat er dan een vriendelijke man kwam die haar veel gaf en zo, en dat ze verder nooit echt graag is gezien geweest door haar verzuurde vader. De analyticus voelt de tegenaanval, de bereidheid om het donkere spul terug te blazen in het gezicht van het vuile beest dat daar voor haar staat, om er toch maar van af te geraken. De stenen onderaan het beeld zullen door de vrouw teruggegooid worden op de man zijn edele delen.

De analyticus, die de verborgen dingen graag boven water haalt, heeft geen andere keuze dan het spel meteen te laten beginnen, maar, eerst moeten ze nog uitvinden wie zal gedood worden door wie. Na een tijdje gaan ze allemaal terug naar huis, en de analyticus maakt wat aantekeningen om hun namen niet te vergeten -- ge weet maar nooit dat de klanten terugkomen.

Het schrijven in het zand (of misschien de woorden) waren juist nodig om de sporen van de omzwerving in Jezus' hoofd aan te tonen, terwijl hij luisterde en zat te denken over een antwoord dat zou voldoen aan de vraag. Maar de mensen waren zo ongeduldig om het verdict te horen, om eindelijk eens af te geraken van alle zonden van de wereld, in de hoop meteen ook en tezelfdertijd de zwarte poel in hun eigen ziel vol stenen te gooien, dat ze uiteindelijk niet in de gaten hadden wat de verborgen boodschap juist was; daarmee konden ze zich het beeld in het zand niet herinneren, later, en konden ze er ook niets zinnigs over zeggen.

 Eerst hadden we een verhaal over een man die iets vertelt, en ondertussen iets in het zand schrijft. Nu hebben we een parallel verhaal over een man die in het zand aan het schrijven is om zijn verhaal te verduidelijken. Gelijk de leraar die uitleg geeft over de veroveringstocht van de Goten.

Daarmee zitten we bij de Romeinen, en die, naar het schijnt, vonden de Goten maar niets: enkel wilde barbaren die de beschaafde Christelijke wereld aanvielen. Gewoon gespuis uit de nomadenstammen dat noodgedwongen wegliep uit pure armoe en van de kou in het noorden van Europa en dan goede mensen bedreigde. De aanvallers waren gewoon jaloers van de prachtige Romeinse kledij en hun juwelen en huisgerief. Ik heb nooit gehoord dat het de Romeinen waren die beetje bij beetje de keel van de nomaden hebben dichtgeknepen, hen ondertussen zoet houdend met goud en modern comfort.

 Het verhaal van de Aborigines wordt verteld door Helmut, die het dan heeft over de laatste honderd jaar. De tekening toont Helmut's tekening in het zand: parallelle verhalen over de Israëlieten en tegelijk over de vestiging van de Arrente (Aranda) in het westen. (Ref. 11)

1. Adam en Eva en hun nakomelingen
   De West Aranda en hun nakomelingen
2. Noach
   Captain Cook 
3. Egypte en de slavernij
   De tijd van de veeboeren
4. Babylon. De destructie van het volk en het ontstaan van de verschillende talen
   Hermannsburg. De destructie van het volk en het ontstaan van verschillende talen/wetten

Tekst die correspondeert met de tekening (Ref. 11) :

  "Herinner je je dat verhaal, dat begint bij Adam en Eva? Adam en Eva, die daar woonden met hun kinderen. Een hele bende kinderen, zo allemaal samenwonend. [Hier demonstreerde hij op typische wijze een aantal verticale lijnen om de afstamming van Adam en Eva te visualiseren.] Dan kwam de vloed. Een hoop mensen gaan dood. Een heleboel mensen daar. Noë, wel, hij redt sommigen onder hen. Neemt hen mee naar een andere plaats [trekt horizontale lijnen naar een andere locatie]. Dan, deze volkeren, zij worden slaven. Ze gingen naar Egypte [meer lijnen om het reizen aan te duiden en het verhuizen]. Die Egyptenaren, zij waren wreed. Die Bijbel menigte, verlieten Egypte en reizen, reizen, reizen naar daar [trekt parallelle lijnen met zijn vingers in het stof]. Die menigte verhuist opnieuw, naar Babylon. Daarna loopt alles in het hondert. Ze komen met een heleboel talen voor de dag. Daarna, spreekt iedereen een andere taal.

De verteller pauzeert hier voor een tamelijk lange tijd, en zegt dan: "Relha mob, lakinha ngerra". [Het was net zo voor de Aranda], lichtjes wijzend met zijn hand in de richting van het land, maar met neergeslagen ogen.

Eerst waren er de Aranda, met hun kinderen. Al dat volk wandelt hier rond, slaat hier op deze plaats een kamp op. Dan, komt Captain Cook. Sommigen zeggen dat het een goede man was. Etna itja kaltja [zij weten het niet]. De eerste keer dat Captain Cook aan land kwam, relha ntjarra, was het ermee gedaan. Dan kwamen de veeboeren. Zij waren echt wreed. Ze schieten mensen neer. Die dieren, die aten [alles van] het land op. Daarna konden de mensen geen voedsel meer vinden. Dan kwamen de missionarissen. De mensen waren heel ongelukkig, erg bang. Etna trerraka. Dus gingen ze naar de missionaris. Als de missionaris komt was het gelijk Babylon. Ze gooiden de mensen hun taal eruit, erinha iwuma, [gooiden die weg]. Iedereen begint een andere taal te spreken die andere mensen niet verstaan. Nu is alles ferm in de soep gedraaid. Een kerel, hij vertelt CLC dat hij geboren is op vier verschillende plaatsen. We wisten allen waar we staan, 'waar de grenzen zijn', voor de missionarissen kwamen."

 Gisteren zocht ik informatie om tot een beter begrip te komen over wederzijdse beschuldigingen en eisen tot respect en graag gezien worden. Inderdaad heel interessant materiaal. Ik vroeg mij zelfs af of er geen analogie kon gevonden worden tussen 'alles is ferm in de soep gedraaid' en het fenomeen algenbloei na eutrofiëring van het water. Zoals de parallelle droom van naast de deur duidelijk maakt, wanneer ik twee haltes te ver op de topologische kaart een metafoor probeer te vinden voor de zwerftocht van de origines (ventjes -m/v) in mijn hoofd.

 West Arrente landen met "skin" systeem identiteit,
circa 1950 (naar Strehlow 1965)
volle lijnen = dialect grens, stippellijnen = limit van rituele verantwoordelijkheid. (Ref. 15)

 Het "skin" systeem is iets heel speciaal, met helften, generatie lijnen en dies meer, en ik ben niet van plan daar een gedetailleerde studie over te maken. We bekijken enkel de grote lijnen. We vinden interagerende groepen Aborigines, gecategoriseerd in elkaar overlappende systemen, met grenzen en idiomen, specialisaties en verantwoordelijkheden. Zo is het in de buitenwereld, met een mogelijke parallel voor de innerlijke wereld.

Verschillende activiteitsgebieden onder vier taalgerelateerde condities. (Ref. 14).

Het brein is iets heel speciaals, met helften (hemisferen), opeenvolgede gedachtelijnen en zo van die dingen, en ik ben niet van plan daar een gedetailleerde studie van te maken. Enkel de grote lijnen zijn hier van belang. Er zijn interagerende groepen origines (ventjes -m/v), gecategoriseerd in elkaar overlappende systemen, met fysieke grenzen en structuren, specialisaties en verantwoordelijkheden. Dat is de innerlijke wereld, met een functioneel parallel verhaal in de buitenwereld.

 Vesalius keek in het menselijk lichaam, en verstond er niet al te veel van. Wij kijken ook in mensen, en verstaan daar eigenlijk ook maar weinig van.

 Aborigines schijnen ook in mensen te hebben gekeken, en schilderden Röntgen figuurtjes.

Inderdaad een zeer eigenaardige tekening, met dikke billen en een klein hoofd. Misschien bedoeld als optische illusie, van uit kikvorsperspectief, om meer indruk te maken op de mensen. De beenderen zijn afgebeeld, maar in sommige tekeningen de ingewanden ook. Alsof ze mensen zagen met alle kennis die ze er over hadden, en niet alleen met wat er op de retina wordt afgebeeld. Een heel klein beetje gelijk kleine kinderen kopvoeters afbeelden: niet wat ze zien, maar wat ze in hun hoofd hebben.

 Ik zou heel graag iets opschrijven over de geest, de origines (ventjes -m/v) in mijn hoofd, de interactie ertussen, en het verschijnen van bewustzijn. Zo veel gedachten stormen binnen, juist zoals de tram in mijn droom, volgepropt met mensen, terwijl ik vastzit en twee haltes te ver meerijd, en mijn boekentas vergeet.

 Het is het eerste echte kruispunt van twee verhalen. (1) De dingen die ik schrijf al wakker zijnde, met een doel en gewild, (2) de droomseries (Zwerftocht pagina) en (3) dit eigenste moment waarin ik de manifeste droominhoud moet gebruiken om terug te keren in de richting waarin ik denk te willen (thuis). Ik was op zoek naar mijn boekentas, dus, laten we hem maar boven water halen.

 Het gevoel van vastzitten in een kwetterende troep mensen plus kaartjesknipper komt heel dicht in de buurt van de laatste droom van de eerste reeks (droom 5), waar ik vastraak in de modder, met mijn neus tegen een vensterruit. Het eerste jaar van de lagere school. Het territorium van Meester Leo - vreselijk verhaal. Het was een vriendelijke jonge man, nog vers van de Normaalschool. Daar was hij genormaliseerd, en hij leerde ons heel geduldig om tussen de lijntjes te schrijven.

 In het begin schreven we niet op papier maar op een lei met een griffel. De vol op het prentje was bij ons een sponsje, een nat stinkend eerstejaars sponsje.

(25-04-2004)

 Op de foto is een bakelieten doosje te zien, misschien met een oranjerood sponsje erin gelijk een platronde pompon, half uitgesleten in het midden. Ik krijg nog altijd koude rillingen bij het zien van het leesboekje.

Het hoogsnerpende geluid dat de griffels maakten deden mij ook huiveren, met nog het gevoel dat mijn haar in mijn nek omhoogkwam op de koop toe. "Ik lees en ik schrijf", netjes tussen twee horizontale parallelle lijntjes, met nog een extra lijn erboven en eronder, om aan te duiden tot waar de staart van de f en de g moesten komen. Parallelle verhalen.

 De foto hiernaast trekt een beetje op ons 'klasje'. Het licht kwam altijd van links. In sommige klassen waren er ook vensters aan de rechterkant, uitkijkend op de gang. De directeur kon langs daar in alle klassen kijken met zijn speurende oogjes. Geen introspectie natuurlijk, nee nee, enkel de inspectie was van belang, om leerlingen te vinden, of normale leraars misschien, die zaten te dromen, en hen daarvoor te berispen met een vernietigende blik (of met een blik andere rommel).

Parallel aan de tekst die ik hier schrijf en met de dromen op pagina zwerftocht, lees ik een stukje novelle geschreven door William Lambe: Inapatua (Ref. 21). Sommige delen geven mij het gevoel doorheen mijn eigen geschiedenis te wandelen. Irritcha (de schrijver van het boek), is een Aboriginal, die uit zijn oorspronkelijke stam is geplukt door een blanke familie, om normaal gemaakt te worden op school en zo. Als hij 18 jaar is, besluit hij op zwerftocht te gaan om zijn familie te ontmoeten. Illuta is een meisje van zijn originele volk, aan hem toegewezen door de familie. In deel Eén 1, hoofdstuk 3: walkabout, vind ik deze treffende lijnen:

" ... Illuta werd met een scheef oog bekeken wegens de hond. De vis (die ze gevangen had) was een zoenoffer aan haar erg gegriefde tante, Eenogige Peggy. Illuta's tante, een weduwe, had twee pups gekregen van een woedende stationshef wiens teef (met een stamboom) gedekt was door een dingo. Er was geen mondelinge overeenkomst geweest over de twaalf voorbije maanden waarin Illuta het wijfje opkweekte en haar tante het mannetje. Dan maakte tante's pup de fatale fout om naar de keel van een kangoeroe te springen. De hond werd prompt van kop tot teen opengereten met een enkele zwaai van de kangoeroe's messcherpe klauw op zijn achterpoot. De kleine armachtige voorpootjes van de roe gooiden het lijk onverschillig weg.
Eenogige Peggy eiste direkt Illuta's teef op, met als reden dat ze die om te beginnen niet eens aan Illuta had gegeven. Het meisje weigerde haar troetel af te geven en de ruzie duurde verschillende dagen, tot het uiteindelijk op vechten aankwam...

... Drie dagen voor ik daar aankwam besloot Eenogige Peggy de zaak te beslechten. Ze ging naar het kampvuur van Illuta al zwaaiend met haar stok en scheldend over misbruik omdat ze de teef niet wilde teruggeven. Illuta pareerde de slag naar haar benen met ongegeneerd gemak en smakte haar eigen stok op het hoofd van haar tante, zo hard dat het gekraak te horen was tot aan de andere kant van het kamp. De slag zou het hoofd van een blanke gebroken hebben als een eierschaal, maar Abunda hebben dikkere koppen. Op de tweede dag na het gevecht begon Illuta's tante te bekomen van de hersenschudding, en kon ze haar goede oog weer beginnen focussen.
Het incident was uitsluitend een vrouwenzaak, ver onder de waardigheid van de mannen om tussenbeide te komen..." (Ref. 21)

 De directheid van de interactie kan alleen gevonden worden onder kinderen, hier (België) in onze beschaafde normaliteit. Kinderen die tante en nicht spelen bijvoorbeeld, of kinderen die echt ruzie maken en beginnen vechten. De genetische installatie werkt perfect, in die zin dat niemand ze moet leren om te vechten, bijten, roepen en tieren. We doen het instinctief. Verderop in ons leven, als we genormaliseerd zijn, hangen echte ruzies altijd in de lucht, en soms komen er slagen van, die opduiken uit het dunne vernis, waarna steevast de politie verwittigd wordt om orde op zaken te stellen.

"De Nulla Nulla is een van de meest dodelijk wapens, bij lijf aan lijf gevechten of wanneer die wordt gegooid. De vorm kan variëren van stam tot stam, maar is gewoonlijk tussen een halve meter en een meter lang en kan gebruikt worden als knuppel of als smijtstok. De handgreep eindigt op een scherpe punt, en aan de andere kant bevindt zich een dikke knop. Gelijk een Boemerang kan de Nulla Nulla gebruikt worden om vuur te maken door die snel rond te draaien op een droog blok hout tot er een vonk tevoorschijn komt. Nulla Nulla was voornamelijk een stok om mee te gooien." (Ref. 22)

 Ik was tussen de drie en de vier jaar oud daar, en ik herinner mij die stok heel goed. Ik mocht hem hebben van mijn vader, omdat ik die gevonden had en hem wou houden, en van mijn moeder mocht het ook, omdat mijn vader dat zou wou. Aan het einde van de wandeling, toen we bijna terug thuis zouden komen, moest ik de stok weggooien, omdat mijn moeder dat zo wou, en mijn vader sprak dat niet tegen, omdat zij thuis baas was. Dus, daar ging mijn Nulla. Ik herinner mij die rare situatie omdat ik de stok wilde als symbool voor mijn macht, als een wapen, en helemaal niet als wandelstok - alhoewel ik wel mijn best deed om te doen alsof ik een oud ventje was met een stok - allicht om mijn moeder op haar gemak te stellen. Ik voelde de rafeldunne bescherming van mijn vader - beschikbaar voor dat kleine moment - tot het verdict van mijn moeder daar een eind aan maakte. De foto is genomen om de dijk, veel voorkomend object in mijn dromen, met de branding aan mijn rechter kant. De ramen van huizen waren links, juist zoals in de klaslokalen, met mij momenteel aan de andere kant van het bureau zeg maar. Wandelen in de droomtijd.

Kamp Opbreken

weg
gelijk een woestijnprins
geen schaduw
achterlatend
elke voetafdruk
weggeveegd
alsof ie er nooit is geweest

(Barbara's beach journal - Ref. 23)

Niet gerelateerd aan het bezit van de staf, het verlangen naar macht, was het verlangen om een meisje te 'hebben'. Het was veel erotischer en seksueel dan alle echte seks die ik later in het echte leven zou hebben. De geur van meisjesachtig materiaal, de soepele gang, de glimlach, alles was mysterieus en trok mij aan als een sirene. Het gevoel was niet in de geslachtsdelen, maar ergens in mijn buik.

 Les sirènes (Ref. 24)

Les sirènes sont des animaux mi-femmes mi-poissons . Elles sont dirigées par un Ondin qui est le roi de toutes les mers : il est mi-homme mi-poisson . Les sirènes chantent des mélodies envoûtantes . Les chants des sirènes attirent les marins imprudents et les emmènent au fond de la mer pour les manger . Il parait que Ulysse s'est enchaîné à son propre bateau pour qu'il puisse entendre les chants des sirènes sans se faire dévorer par les sirènes car il traversait l'île aux sirènes et ses marins se sont mis de la cire dans les oreilles .Les sirènes sont une légende mais il y a des animaux qui sont de la famille des siréniens et on dit qu'ils ressemblent aux sirènes mais pour moi ils n'y ressemblent pas car ils sont beaucoup plus gros . Anderson s'est inspiré de cette créature pour écrire : la petite sirène . Cette sirène est la fille du roi Triton . Elle voudrait devenir être humain pour courir et danser . Elle est amoureuse d'un prince qui a failli se noyer et qu'elle a sauvé .

Anne - Charlotte 

[De sirenen. - Sirenen zijn dieren, half vrouw, half vis. Ze worden bestuurd door een Ondin, de koning val alle zeeën: half man, half vis. De sirenen zingen charmante magische liederen. De songs van de sirenen trekken onvoorzichtige zeelui aan om hen mee te nemen naar de diepte van de zee en ze op te eten. Ik hoorde dat Ulysses zichzelf vastketende aan zijn schip, zodat hij kon luisteren naar de songs van de sirenen zonder door ze verslonden te worden omdat ze het eiland van de sirenen waren gepasseerd en de zeelui was in hun oren hadden gestopt. De sirenen zijn een legende, maar er zijn dieren die familie zijn van de sirenen, en er wordt van verteld dat ze er op lijken, maar volgens mij is dat niet zo omdat ze te dik zijn. Anderson haalde er zijn inspiratie vandaan om zijn verhaal te schrijven: de kleine sirene. Deze sirene is de dochter van koning Triton. Zij wilde menselijk worden om te kunnen lopen en dansen. Ze is verliefd op een prins die zichzelf moest verdrinken en door haar werd gered. - Anne Charlotte]

 Ik zou zeggen dat zelfverdediging en seksuele aantrekking, net als eten (en beesten dooddoen) en drinken en andere fysieke aangelegenheden, primaire origines (ventjes -m/v) zijn, reeds actief aanwezig van bij de geboorte. Bij de beesten moet een en ander nog fijn afgesteld worden door de reële omstandigheden van het leven: de hond moet leren niet naar de keel van kangoeroes te vliegen. Bij de mensen moet er ook een normalisatieproces plaatsvinden, al is het met een perverse ondertoon. Als ik netjes tussen de twee parallelle lijntjes schrijf, word ik geloofd door de leraar, en krijg ik misschien meer complimentjes en aandacht van mijn ouders, snoepjes en zo, maar, als ik netjes tussen de twee lijntjes loop die op straat zijn gekalkt door wie weet wie (de wet, de kerk, de vader, de symbolische orde, mensen, televisie, publiciteit...), dan word ik beschouwd als een kalf, klaar voor consumptie.

"...Ik had uiteindelijk besloten dat ik genoeg beledigd was geweest (door de groep jongelingen) en naar buiten gaan zou een normale reactie zijn geweest, toen een oude man zijn hand ophief met gestrekte vingers. Het was op slag stil. Trots en waardigheid schenen van het oude lederachtige lichaam af te stralen zoals hij daar zat, in bloot bovenlijf, zijn voeten onder zich geplooid in het stof. De oude, half geloken ogen staarden in de mijne.
'Niettegenstaande die onbeleefde vogels, heb je een fijne broer, Dhalja. Zijn schouders zijn breed gelijk de uwe, en ge hebt beide het gezicht van uw vader.' Hij sprak zijn woorden onbevreesd en geheel eerlijk.
Ik zat wat op mijn ongemak, maar begreep dat hij ons prees, niet vlijde. Dhalja was zichtbaar tevreden.
'Mijn broer is rijk in jaren en bezittingen,' antwoordde Dhalja. 'Maar arm in titel. Irritcha behoort nog tot de ulmerka en enkel door uw hulp en wijsheid kan hij de Lartna ceremonie ondergaan om het waard te zijn tot de atua-kurka te behoren.'
Beleefde stilte volgde deze bemerkingen en toen ontstond er een algemeen gemompel om met die mooie speech in te stemmen. Mijn maag kromp ineen bij het horen van het woord 'Lartna'. Kon oude Fred nog horen zeggen: 'Waag je in het bos met die bende daar, en in een twee drie word je besneden...' De dag erop zit ik hier, luisterend naar mijn broer die op zijn gemak mijn besnijdenis bespreekt, alsof hij, Dhalja, een chirurg zou zijn met een goed uitgeruste kliniek..." (Ref. 21)

"... het Besnijdenisfeest en het Feest van de Heilige Naam, die allebei de relatie tonen tussen het Kindje Jezus en de Oude Wet: De Besnijdenis (bovenop het feit dat dit de eerste keer was dan onze Heer bloed vergoot voor de mensheid) zorgt ervoor dat het Christelijk kind deel uitmaakt van de Samenleving, en de Heilige Naam (formeel aan Hem gegeven wanneer hij besneden wordt) identificeert Hem met de God die Zijn Heilige Naam onthulde aan Mosus op de Berg Sinaï." (Ref. 25)

Klinkt een beetje zoals Dhalja die zijn broer inviteert om de Lartna ceremonie te ondergaan ten einde deel uit te maken van de atua-kurka. Het moet gezegd zijn dat mijn persoonlijk visie een beetje vertroebeld is door mijn eigen uit de hand gelopen bijna-besnijdenis operatie, die ik heb ervaren als een poging om mijn duivelse piemel-wellust weg te snijden, niet als een invitatie om deel uit te maken van de club. 

 Van in de mist van mijn vertroebelde blik, beschouw ik initiatierituelen met mutilaties die dood en verrijzenis symboliseren, als het einde van de kinderlijke vrijheid en het lid worden van de gemeenschap.

"Meest van de initiatierituelen bij de Aboriginals volgt een patroon van dood en hergeboorte. Bijvoorbeeld gaat de novice dood aan de profane wereld van de kindertijd, de onverantwoordelijke onschuld en de wereld van onwetendheid; hij bereidt zich voor op de wedergeboorte als spiritueel wezen, net zoals de Christenen een nieuw ziel krijgen bij hun Eerste Communie. De stam ervaart die dood letterlijk en rouwt voor de novicen, als waren het echte doden (Eliade, 1973). De Aboriginal ziet leven in de dood en wordt gedurende heel zijn leven blootgesteld aan initiatieprocessen die een interne ervaring induceren als van een reis uit het leven naar de dood toe." (Ref. 27)

 "De link tussen de levende leden van de stam en de geest van de voorouders is de schamaan, bekend als de Karadji. Gedurende een lucide droom wordt de Karadji gekozen door de geesten om hun vertegenwoordiger te worden onder de levende. Dodwin beschrijft het initiatie proces (bij de Aruntastam van noord Australië) waaraan de schamaan zich moet onderwerpen. Geesten "gooien een onzichtbare speer die zijn tong doorboort vanaf de nek, en een andere gaat door zijn hoofd, het ene oor in en het andere weer uit. Zijn droomlichaam krijgt dan nieuwe interne organen, en er worden kristallen ingeplant in zijn polsen en derde oog, die later de bron zullen zijn van al zijn magische krachten." De relatie tussen de verschillende vlakken van bestaan, wordt getoond in figuur 2.

Godwin vermeldt ook gelijkenissen tussen de Aboriginal initiatie rituelen en het proces waarbij de Iban schamaan in Indonesië wordt gekozen. De Iban schamaan, ook geïnitieerd in een staat van lucide droom, "wordt zijn hoofd opengesneden door de geesten die zijn hersenen uitnemen en wassen zodat hij de dingen klaar en duidelijk kan zien. Ze sprenkelen goudstof op zijn ogen zodat hij iemand's ziel kan zien en bevestigen haken aan zijn vingertoppen zodat hij verdwaalde zielen kan vangen." " (Ref. 28)

 "De Amerikaanse samenleving ontkent de dood, en ziet die als een bedreiging van het leven. De Aborigines, aan de andere kant, begrijpen de spirituele realiteit en de noodzaak van de dood. Voor de Aboriginal is het onmogelijk te begrijpen hoe hij moet leven zonder weten hoe dat moet in de dood, en daarom is het nogmaals duidelijk dat hun opvattingen over de dood worden gereflecteerd in hun manier van leven. De wereld heeft slechts betekenis voor zover de Dood en het Ongeborene zin hebben. De betekenis of het doel van één van die drie vervormen betekent een ontkenning van beide anderen ook (van Beek, 1975)." (Ref. 27) 

Voor zover ik kan zien en begrijpen, hebben initiatierituelen iets te maken met het gewaarzijn van de persoonlijke dood en de introductie in een soort covenant, gemeenschap, clan, sociëteit, ..., die dan gezien wordt als eeuwig en universeel. Het tot overeenstemming brengen van bewustzijn bij leven en het verlies ervan in de dood. Of, het verlaten van het gebied van onschuld als kind - of het primitieve dier-achtige niveau, om deel uit te maken van een hogere orde menselijk netwerk waarin vrijheid en privileges ingeperkt worden, en dromen genormaliseerd. Ik heb het rare gevoel de betekenis net niet te vatten, omdat ik in een lege gemeenschap ben ingewijd als kind, waarbij ik als doel van het feest vergeten werd temidden van het aangerichte bacchanaal, om uiteindelijk te strijden in een land van persoonlijke consumptie. Sorry voor de scheve schaats, maar het moest ook gezegd worden, omdat ik denk daar persoonlijk door te hebben moeten gaan als kind, allemaal grondig doorgewerkt gedurende al die jaren van psychoanalyse, en omdat het dient als voorbeeld voor mensen die in de penarie geraken in onze mooie moderne wereld - en daar zijn er heel wat van.

 Vorige zinnen klinken als geweervuur in een living, waarbij ik naar de bananenboom schiet en de kogel terugketst om een paar keer rond mijn oren te vliegen (droom 14-04-2004/1), waarna we terug kunnen keren in rustiger waters, voor een tijdje, in het grote gat daar.

 "Dromen drukken een sensorische metafoor uit. Opdat een metafoor iets zou betekenen, moet die levende vers zijn, niet dood; hij moet de geest shockeren door een kloof te laten ontstaan, een afgrond, een leegte.
Hierin ligt de ontbrekende informatie -- de ongeboren droom alweer. Dus, dromen verbazen ons voortdurend door hun frisheid, engageren ons met hun behendigheid om steeds terugkerende bekommernissen in te kleden in een verhaal en in metaforen.
Dromen coderen ook onze evolutie, onze coëvolutie met het gehele levensweb. Pionier in droomonderzoek Montague Ullman (1988) stelt: "Ik bekijk dromen niet langer als een individuele zaak, maar eerder als een kwestie van aanpassing die van belang is voor de overleving van de species en slechts op de tweede plaats voor die van het individu."
Voor Ullman behandelen dromen onze mislukkingen en frustraties in het onderhouden van positieve bindingen, links met anderen, van onze connecties met de grotere ondersteunende omgeving, onze capaciteit tot betrokkenheid. De beelden reflecteren metaforisch de kern van ons zijn, de plaats die we voor onszelf op de wereld hebben veroverd. De bieden ons dieper inzicht in de waarheid over onszelf, een manier om én interne én externe hindernissen te onderzoeken, om deze op te lossen in een ongebroken heelheid.
Zijn kijk op dromen suggereert: "dat we in staat zijn diep in de ogen van de realiteit te kijken en om in die ogen de meest subtiele en treffende kenmerken gespiegeld te zien van de strijd om onze persoonlijke, beperkte, zelf-omvattende, autonome zelf te overstijgen zodat we in staat zijn een geheel te vormen, of deel uit te maken van, een groter geheel." (Ref. 30) 

(27-04-2004)

 Daar. Zo kan iedereen zien waarom ik geïnteresseerd geraakt ben in dromen vanaf het begin, omdat het mij in staat stelt één te worden met, deel uit te maken van het groter geheel van de droomtijd. Eigenlijk, en ook omdat ik er een hekel aan heb delen van mijn lijf te laten afknippen, vind ik dat droomwerk een goede kandidaat is als vervanging voor het nog altijd 'wilde' initiatie proces, en een interne ervaring toelaat omtrent onze reis van het land van de levende naar dat van de doden en de ongeborenen.

Werken met dromen (gelijk we hier doen) levert een continue creatieproces op, dat uiteindelijk het nog niet geborene openbaart - dat wat nog niet werd gecreëerd.

Met mijn ontmoeting met de nietsheid de groenteboer, of de verbondenheid, moet ik mijn zwerftocht door de droomtijd beëindigen, en binnenstappen in hetgeen nog komen zal.

References

1. Didgeridoo player.
   http://aborigine.jonai.net/sound.html

2. -

3. -

4. Aborigine Songs.
   (http://www.fye.com/catalog/musicProduct.jhtml?
   itemId=10228974)

5. Walkabout. Aborigine history.
   (http://www.daintreecloud9.com/aboriginal.html)

6. Ouroboros.
   http://upr_76.vjf.cnrs.fr/Revues&collections/
   R_Chrysopoeia/Chrysopoeia.html

7. Sleeping position.
   http://toddtroost.com/residents/ronsenbergj.html

8. Songlines.
   http://teaching.arts.usyd.edu.au/anthrop/
   ANTH1002Maps&Diagrams/Maps&Diagrams

9. Corroboree.
   http://www.aboriginalartonline.com/culture/amusic.html

10. Churinga.
    (http://www.acmi.net.au/FOD/FOD1035.html)

11. Sand drawing.
    http://teaching.arts.usyd.edu.au/anthrop/
    ANTH1002Maps&Diagrams/Maps&Diagrams

12. Sand writing.
    http://www.dewilewispublishing.com/
    PRESS/WRITING_IN_THE_SAND/KONTTINEN1.html

13. The Goths.
    http://www.familysearch.org/eng/Search/rg/images/
    Page_13.gif

14. Language in brain.
    (http://www.ling.upenn.edu/courses/Spring_2001/ling001/
    language_brain.html)

15. Arrente countries.
    http://teaching.arts.usyd.edu.au/anthrop/
    ANTH1002Maps&Diagrams/Maps&Diagrams

16. X-ray painting.
    http://www.nlm.nih.gov/exhibition/dreamanatomy/
    da_g_X-1.html

17. Headfooter.
    http://www.headfooters.com/about.html

18. School bag.
    http://www.gent.be/schoolvantoen/boekenta.htm

19. Slate and -pencil.
    http://www.kck.amal.se/arbol/sida2.html

20. Classroom.
    http://www.ottweiler.de/m_franz.htm

21. W. Lambe, Inapatua.
    http://www.gangan.com/ebooks/lambe/Inapatua1.1.html

22. Nulla-nulla.
    http://www.wirrimbah.com.au/html/artifacts.html

23. Sand.
    http://www.editechconsulting.com/flt800.html

24. Siren.
    http://cyberechos.creteil.iufm.fr/cyber11/lire/etresima/
    imagine.htm

25. Circumcision.
    (http://www.maternalheart.com/liturgical_year/
    xmastide.htm)

26. Willy.
    http://thor.prohosting.com/~niblet/files/pictures.html

27. Life and death.
    http://www.essaysample.com/essay/002469.html

28. Initiation.
    http://www6.vjc.edu/mj/weird/dead/debbie/
    Cultural%20History.htm

29. The unborn.
    http://home.thezone.net/~nfrtla/
    abortion-facts-and-information.htm

30. The unborn dream.
    http://www.geocities.com/iona_m/
    Chaosophy/chaosophy9.html

31. Gun in airplane.
    http://www.first-to-fly.com/History/Wright%20Story/
    business.htm

32. Abyss.
    (http://www.backroadstour ing.org/top_01/displaygb.mgi)

Copyright © 2004 A. Syberg

Site Last  update     20.01.2007